Í greininni Skólar í trúboði gagnrýndi ég að grunnskólabörn væru látin afla fjár til trúboðs kristilegra samtaka erlendis - á vegum skólans! Einhverra hluta vegna eru kristin samtök og jafnvel ríkiskirkjan farin að sverja af sér allt trúboð, stundum með furðulegum „rökum“.

Í byrjun febrúar hélt ríkiskirkjan „biblíudaginn“ hátíðlega. Þess vegna fjölluðu prestar hennar mikið um biblíuna í predikunum sínum. Í einni þeirra, „Biblían – Innblásið, óskeikult og óbriðgult orð Guðs til þín“ eftir Gunnar Jóhannesson, kemur höfundurinn með ýmsar vafasamar fullyrðingar og virðist viðurkenna að hann hafi skoðanir sem má segja að einkenni bókstafstrúarmenn.

Mánudaginn 22. febrúar var Vantrú með kynningu fyrir nema í Guðfræði- og trúarbragðafræðideild. Það gekk vel þó það hefði vissulega verið gaman að sjá kannski einhvern kennara í deildinni mæta en þeir voru væntanlega allir mjög uppteknir.

Í umræðunum var oft talað á þeim nótum að við Vantrúarseggir skildum Biblíuna eins og bókstafstrúarmenn. Ég áttaði mig raunar ekki fyllilega hvað fólk átti við fyrren okkur var borðið á brýn að vera á móti öllum túlkunum (formaðurinn sagði raunar að hann væri skeptískur á túlkanir og vísaði þá í Freud). En ég náði að svara því að við værum ekki á móti túlkunum, bara bjánalegum túlkunum.

Nýverið tók ég þátt í spjalli á bloggi um hvort biblían sé orð guðs. Sjálfum þykir mér ljóst að guð er ekki til og því geta engin orð verið orð guðs. En umræðan snérist augljóslega ekki um þær vangaveltur, því þá hefði verið nær að spyrja einfaldlega hvort guð sé til. Fáeinir trúmenn mættu til leiks og fullyrtu að biblían væri orð guðs, eða öllu heldur Orð Guðs með stórum upphafsstöfum. Þóttust þeir síðan hver öðrum duglegri að taka biblíuna hátíðlega.

Biblían er þó augljóslega ekki orð guðs, og ekki aðeins af því að guð er ekki til, heldur af því að það er ekki hægt að lesa biblíuna án þess að túlka merkingu hennar eftir eigin skilningi á hlutunum og þá eru orðin mikið til orðin orð lesandans, en ekki orð guðs. Því það eru ekki orðin sem skipta máli, það er merking þeirra sem skiptir máli og biblían er viðlíka spennandi og símaskráin ef hún er ekki lesin og ekki er reynt að skilja hvað hún á að merkja.

Vantrú hefur oft og lengi barist gegn trúboði ríkiskirkjunnar í leik- og grunnskólum. En 113 opinberir skólar sjá þó sóma sinn í að láta nemendur sína afla fjár fyrir trúboð í vanþróuðum ríkjum. Auðvitað er þetta ekki kynnt sem trúboð, alls ekki, heldur sem „Börn hjálpa börnum“ á vegum ABC Barnahjálpar. Hver getur sett sig upp á móti því?

Stór hluti félagsmanna í Vantrú hefur numið við Háskóla Íslands, sumir kennt þar og öll berum við hag hans fyrir brjósti en teljum sjálfsagt og eðlilegt að til hans séu gerðar strangar kröfur.

Háskóli Íslands var stofnaður 1911 við sameingu Prestaskólans, Læknaskólans og Lagaskólans. Ein deild innan Háskólans var tileinkuð hverjum þeirra auk þess sem stofnuð var sérstök heimspekideild.

Ekki fyrir alls löngu ritaði djákninn Ásdís Pétursdóttir Blöndal áhugaverða grein sem bar titilinn Á ég að veita barninu mínu trúarlegt uppeldi? Það er í sjálfu sér mikill sigur fyrir okkur að nú á dögum séu jafnvel kirkjunnar menn farnir að spyrja sig þessarar spurningar í stað þess að gefa sér að svarið sé já. En eins og oftast þegar kirkjunnar menn grípa til pennans höfum við ýmislegt við afurðina að athuga.

Tveir þræðir eru ríkjandi í greininni. Í fyrsta lagi virðist Ásdís reyna að skapa sér einhverja andstæðu í gegnum alla greinina. Einhverja skoðun til að gagnrýna. En það virðist ekki skipta hana miklu þó þessar skoðanir sem hún gagnrýnir, séu vart til í samfélagi okkar.

Eftirfarandi spurning kom fram í athugasemd við nýlega grein:

Eydís - 10/02/10 00:24 #

Oki. Ég veit að þið munuð rakka þetta niður og dæma það sem ég hef að segja en mér er alveg sama. Mig langar bara að vera einn vitnisburður um það að Jesús breytti lífinu mínu og ég hef fengið að upplifa hann sem lifandi Guð og kærleiksríkan. Ég hef séð fólk umbreytast í kringum mig eftir að hafa kynnst Jesús, bæði hérna heima á Íslandi og útí heimi. Auðvitað er auðvelt að einblína á það slæma og viðbjóðinn sem viðgengur í þessum heimi, og margir að gera ýmsa hluti og gera það í nafni Krists. Hvað með alla þá sem eru að gera gott og vilja betrumbæta heiminn og breiða út kærleikisboðskap og hjálpa fólki að lifa í sátt og samlyndi. Afhverju er ekkert talað um það ? Trúin mín sem ég hef kynnst snýst ekkert um annað en kærleik og eina sem ég vil gera er að hjálpa og vera til gagns, hvað er svona slæmt við það? Afhverju megum við ekki sem erum að boða Jesús Krists til að gefa fólki von og frið í hjartað, gera það án þess að vera rakkað niður ? Stundum er vonin sem við eigum í Jesús það eina sem heldur okkur gangandi, hvað er svona slæmt við það ef það hjálpar fólki ?

Laugardaginn 6. febrúar skrifaði grínistinn Davíð Þór Jónsson hugvekju um skrítlu í Fréttablaðinu. Þetta er skemmtileg skrítla sem lengi hefur verið í uppáhaldi hjá mér. En Davíð gerir meira en að segja skrítluna heldur reynir hann að túlka boðskap hennar:

Boðskapur sögunnar er þessi: Ekki bíða eftir kraftaverki. Guð sendir þér engla sína. Ef þú ert með augu og eyru opin, að ekki sé minnst á hjartað, þá þekkirðu þá þegar þeir birtast þér. Ekki á vængjunum, heldur erindinu.

Lesendur Vantrúar ættu ef til vill að kannast við Þórhall Heimisson, sóknarprest í Hafnarfirði og handhafa Ágústínusarverðlaunana síðasta árs. Þórhallur er, eins og alþjóð veit, ákaflega fróður og vel menntaður maður og er það ekki sízt sú ástæða sem veldur því að félagsmenn Vantrúar fylgjast grannt með Þórhalli og spekinni sem endalaust hrýtur af vörum hans.

Það var því ekki að ástæðulausu að ég las nýlega grein Þórhalls um skólamál af mikilli athygli. Grein Þórhalls er skrifuð af hans venjulegu andagift og innsæi en sitthvað vantaði þó upp á hina nákvæmu fræðimennsku sem Þórhallur er þó annars þekktur fyrir. Lesendur geta því vart ímyndað sér þau gífurlegu vonbrigði sem ég varð fyrir þegar ég áttaði mig á því að flestar fullyrðingar Þórhalls í greininni eru rangar, eða í bezta falli hálfsannleikur.