Aðeins 3 af 4332 tilkynningum til barnaverndaryfirvalda í Reykjavík komu frá prestum á árinu 2009. Árið 2007 voru tilkynningarnar tvær frá prestum. Nánast helmingur allra tilkynninganna komu í gegnum lögreglu sem segir meira um nálægð hennar við aðstæður barna en prestar. Á sama tíma hafa foreldrar þurft að berjast með kjafti og klóm til að vernda börnin sín gegn trúboði presta og djákna í leikskólum Reykjavíkur. Það eru engar hömlur á þeim tíma sem prestar og djáknar virðast hafa í barnatrúboð með Jesúsögum og gítarleik. Þetta er sú "lífsnauðsynlega" þjónusta sem prestar vilja ekki skera niður á meðan börn þjást af vanrækslu.

Maður verður að passa sig á sölumönnum, því að oft verður sannleikurinn fórnarlamb í viðleitni þeirra við að selja vöruna sína. Prestar eru sölumenn, þeir selja kristni. Þegar þeir fjalla um kristni þá er söluvaran þeirra svo frábær að ætla mætti að allt frá regnboganum til almenningssundlauga sé kristni að þakka.

Við á Vantrú höfum oft fjallað um hve lágur standard er á kennsluefni í kristin- og trúarbragðafræðum á Íslandi. Nýverið rakst ég á lokaverkefni frá Kennaraháskóla Íslands sáluga þar sem búin eru til gagnvirk verkefni í trúarbragðafræði fyrir börn á miðstigi í grunnskóla. Ég veit ekki hvort prófið er nokkuð notað við kennslu.

Ég ákvað að prufa hvort að hér væri nokkuð minnst á guð- eða trúleysi. Ég fann eina vísun í trúleysi en hún var svo undarleg að ég gat ekki stillt mig um að skrifa grein til að benda á hana.

Nú er sumarfríi Vantrúar lokið þetta árið og við búum okkur undir spennandi vetur. Í sumar bar hæst heimsókn James Randi og hvert hneykslið innan kirkjunnar á eftir öðru. Í haust kemur The God Delusion eftir Richard Dawkins út í íslenskri þýðingu, Ranghugmyndin um guð. Við vonumst líka eftir að geta gert minningu Helga Hósaeassonar skil og væntum farsælla málaloka erindis okkar til siðanefndar Háskóla Íslands vegna áróðurs Bjarna Randvers Sigurvinssonar í guðfræði- og trúarbragðadeild. Að sjálfsögðu stöndum við vaktina sem fyrr í báráttu okkar gegn boðun hindurvitna og brátt verða lesendur varir við andlitslyftingu þessa vefrits.

Grafarvogskirkja
gunnsi skv. cc leyfi

Heildarskuldir sóknanna virðast slaga uppí milljarð ef ekki meira, sem er athyglisvert í því ljósi að ríkiskirkjan hefur verið ansi dugleg undanfarið við að telja fólki trú um að ástæða allra fjárhagslegra hörmunga sé skortur á kristilegum hugsunarhætti. Ekki verður annað séð en ríkiskirkjan sé umvafin ljósi krists svo það hlýtur að vera guðfræðilega óskiljanlegt fyrir helstu guðviðskiptasiðfræðinga hvernig þessi stofnun komst í hann krappan.

Það er alltaf ánægjulegt þegar menn stíga fram og viðurkenna að hafa haft rangt fyrir sér. Oft er það orðað svo að þeir verði menn að meiri fyrir vikið.

Ég óska Karli Sigurbjörnssyni hjartanlega til hamingju með það stóra og djarfa skref sitt að falla frá þeim mannfjandsamlega áróðri sem hann hefur haldið á lofti í krafti kirkjukenninga sinna og stíga út í birtuna til okkar hinna. Hann er sannarlega maður að meiri fyrir vikið.

Barakarasha berikum kasalasam. Berishalasali kameri shala brimsel kramgala berikum.

Þetta þykir sumum hápunktur trúarupplifunar og tjáningar, að tala tungum.

Í Fréttablaðinu í dag birtist bréf frá 81 presti, guðfræðingi og djákna sem lýsa því yfir að þau styðji ein hjúskaparlög. Eins og flestir vita var málinu ýtt til hliðar á prestastefnu.

Trúarbrögð þrífast á eymd og volæði. Erfiðleikar af ýmsu tagi, sorg, áföll og vonbrigði, allt er þetta frjósemisakur trúarinnar og ef eymdin víkur um stund eru trúfíflin jafnan reiðubúin að að sökkva fólki aftur ofan í volæðið til að vernda hagsmuni sína. Því hagsmunirnir eru miklir og mælanlegir í völdum og í beinhörðum peningum. Hrunskýrslan er því kærkomið tækifæri fyrir ríkiskirkjuna til að maka krókinn enn um hríð með sínum eymdarsöng.

Fyrir rúmum tuttugu árum (12. júlí 1989) birtist eftirfarandi grein eftir mig í DV vegna heimsóknar páfa til Íslands. Það var undarleg tilfinning að rekast á hana aftur um daginn og skyggnast aðeins inn í hugsunarhátt sinn þá. En í stað þess að hrista hausinn yfir rausinu í þessum "reiða unga manni" var ég bara nokkuð stoltur af því að hafa komið þessu frá mér í því umhverfi sem ríkti á níunda áratug síðustu aldar.

Eins og fram kemur í greininni heyrði það til algjörrar undantekningar ef trúleysingi tjáði sig opinberlega og sérstaklega um afstöðu sína til trúarbragða. Við lesturinn áttaði ég mig á að afstaða mín hefur ekkert breyst, rökin eru m.a.s. enn nokkurn veginn þau sömu. En það sem hefur breyst er umhverfið, tíðarandinn. Ég hugsa að netið eigi hvað stærstan þátt í því.