TRÚFÉLAGSLEIÐRÉTTING

Ef maður þarf í sífellu að gera andmælenda sínum upp skoðanir, þá bendir það til þess að maður hafi lélegan málstað að verja. Þá getur maður eflaust ekki svarað hinum raunverulegum rökum og þess vegna býr maður sér til eitthvað viðráðanlegt. Þeir sem berjast fyrir óheftum aðgangi ríkiskirkjunnar og annarra kristinna trúfélaga að opinberum skólum stunda þessa iðju.

Um jólin gluggaði ég í æfisögu Stephan G. Stephansson. Þar var vitnað í orð Stephan sem voru eitthvað á þá leið að eftir hundrað ár munu prestar stæra sig af því að jafnrétti kynjanna hafi verið kristinni trú að þakka. Sú spá hefur auðvitað ræst og nú er kirkjunnar klerkastéttin meira að segja farin að endurskilgreina sjálfa kristnina.

Ég er rosalega reiður maður. Reiður Vantrúarmaður. Ég held reglulega reiðilestra yfir allskonar fólki sem á það kannski ekki skilið. Þessir reiðilestrar mínir enda sumir á internetinu, fyrir heimsins augum og munu líklega verða mér til ævarandi skammar. Ég er orðljótur og nota gífuryrði um marga hluti, til dæmis þjóðkirkjuna.

Þjóðkirkjan hefur, rétt eins og systurkirkjur hennar erlendis, lengi boðað þá fordóma að trúleysingjar séu heimskir og illir. Það er þó ekki eina áróðursbragð kirkjunnar gegn trúleysingjum. Prestar predika nefnilega oft að Hitler og nasistarnir hljóti að hafa verið guðleysingjar.

Það má segja að mild þjóðernishyggja sé einhvers konar ættjarðarást; að finnast landið sitt fallegt og gott. Menn geta hins vegar misst sig algjörlega í þessari ættjarðarást og sett sitt eigið land á svo háan stall að þeir fari að líta niður á önnur lönd og íbúa þeirra. Þá snýst aðdáun manns á eigin landi í hatur á önnur lönd. Mér sýnist það sama eiga við um trúarbrögð og þessi trúernishyggja virðist lifa góðu lífi á Íslandi.

Biskup íslands er sauður. Þetta er ekki sagt honum til lasts. Heldur er þetta hans eigin sjálfsmynd, sem hann gengst fúslega við í Jésú nafni. Sauðir eru hins vegar ekki greindar skepnur. En að jafnaði hóglyndar, oftast styggar nokkuð og er gjarnt að fylgja hjörðinni hvert sem henni kann að vera smalað.

Í Fréttablaðinu um daginn birtist grein eftir safnaðarfulltrúa Grafarvogskirkju, Björn Erlingsson. Meginefni greinarinnar er það að Birni finnst það að leyfa Þjóðkirkjunni ekki að stunda starfsemi sína í opinberum skólum brjóti öll lög og mannréttindi.

Oft er himinn og haf á milli þess sem ríkiskirkjufólk segir um sína ástkæru kirkju, og hvernig málunum er í raun og veru háttað. Annað hvort trúir þetta fólk virkilega að glansmyndin sem birtist í málflutningi þeirra sé sönn, eða þá að það er bara að bera út áróður og spuna.

Þegar Þjóðkirkjan ræðir um aðsókn sína í leik- og grunnskóla, þá segir almannatengslafólk hennar oft að kirkjunnar menn átti sig alveg á því að í leik- og grunnskólum eigi ekki að fara fram trúboð heldur fræðsla, en ég held að raunin sé allt önnur.

Síra Vigfús Þór Árnason prestur í Grafarvogi hafði þetta að segja um tillögu um aukin mannréttindi barna og trúfrelsi í landinu:

„Þetta getur ekki verið satt, eftir þúsund ára frið og sambýli kristinnar trúar og þjóðar. Það hefur alltaf verið svo gott samstarf við skóla og skólakerfið. Ég er búinn að vera prestur í 35 ár og það hafa aldrei orðið neinir árekstrar, enda erum við ekki að koma í skóla með trúboð.“ #