Af hverju ætti nokkur lifandi maður að leggja eyrun við þegar leikmaður ætlar að úttala sig um siðferði? Eru ekki siðfræðingar og jafnvel guðfræðingar okkar helsta átorítet í þeim efnum? Er eitthvað að græða á trúlausum götustrák þegar kemur að þessum merka málaflokki?

Ef þið sæjuð auglýstan fyrirlestur um siðferði á nýrri öld, mynduð þið ekki strax athuga hver það væri sem þar myndi stíga í pontu? Væri það ekki traustvekjandi ef sá væri titlaður siðfræðingur við Háskóla Íslands, nú eða guðfræðingur við sama skóla? Mynduð þið nenna að mæta ef fyrirlesarinn væri Birgir Baldursson, tónlistarmaður og kjaftfor trúleysingi - götustrákur?

Vantrú hefur náð að aðstoða meira en eitt þúsund manns við að leiðrétta trúfélagaskráningu sína sem verður að teljast nokkuð góður árangur. Rétt skráning fólks í trúfélög gefur betri mynd af trúarlífi landans og með hverju árinu sem líður fjarar meira undan ríkiskirkju Íslands. Með þessu áframhaldi verður eflaust ekki hjá aðskilnaði ríkis og kirkju komist, hvenær sem það nú verður.

Þetta starf sem unnið hefur verið á undanförnum árum af dugnaðarforkum Vantrúar leiðir hugann að því hversu undarlega er staðið að trúfélagaskráningum. Allt niður í nýfædd kornabörn eru vígð inn í söfnuð foreldra sinna og talið tilheyra eftir það ákveðnum trúarbrögðum.

Mánudaginn 22. febrúar var Vantrú með kynningu fyrir nema í Guðfræði- og trúarbragðafræðideild. Það gekk vel þó það hefði vissulega verið gaman að sjá kannski einhvern kennara í deildinni mæta en þeir voru væntanlega allir mjög uppteknir.

Í umræðunum var oft talað á þeim nótum að við Vantrúarseggir skildum Biblíuna eins og bókstafstrúarmenn. Ég áttaði mig raunar ekki fyllilega hvað fólk átti við fyrren okkur var borðið á brýn að vera á móti öllum túlkunum (formaðurinn sagði raunar að hann væri skeptískur á túlkanir og vísaði þá í Freud). En ég náði að svara því að við værum ekki á móti túlkunum, bara bjánalegum túlkunum.

Í kjölfar kirkjubrunans í Krýsuvík hafa sumir bloggarar reynt að leita staðfestingar á djúpstæðum fordómum sínum í garð trúleysingja og ekki síst þeirra sem á þetta vefrit skrifa. Allt er tínt til, jafnvel meint aðkoma Helga Hóseassonar að kirkjubrunanum að Heydölum í Breiðdal fyrir margt löngu. Staðfestingin á siðleysi vantrúaðra á að liggja í því að Helgi hafi gerst sekur um Breiðdalsbrunann og þar sem hann var trúleysingi á það að sanna vilja slíkra til jafnljótra verka.

Í ofanálag þykir mönnum íþrótt í því að sjúkdómsgreina gamla manninn og kalla geðveikan. Ég hef ýmislegt við þetta allt saman að athuga.

Ég á frekar erfitt með að setja mig upp á móti söfnunum til styrktar bágstöddum. Fer ósjálfrátt að hugsa hvort ég sé svona illa innrættur, tími ekki nokkrum krónum og/eða hafi enga samúð með þeim sem eiga erfitt uppdráttar?

Það er stöðugt verið að safna til styrktar fátækum hér á landi, fórnarlömbum jarðskjálftanna á Haítí og bágstöddum í Afríku svo einhver dæmi séu tekin. Og ætti auðvitað að vera hið besta mál. Ég efast í sjálfu sér ekki um góðan vilja og ásetning flestra þeirra sem standa fyrir þessum söfnunum. Og ekki ætla ég að gera lítið úr því sem hefur áunnist í fjöldamörgum tilfellum.

Ég er einn af stjörnuspekingum ríkisins. Pabbi var stjörnuspekingur og systir mín er stjörnuspekingur (og maðurinn hennar). Stjörnuspeki er ofsalega merkileg fræðigrein, mörg þúsund ára gömul, og uppfull af visku og speki. Menn þurfa bara að passa sig á að taka ekki allt bókstaflega. Fræðin þarfnast nefnilega túlkunar eins og einn starfsbróðir minn sagði: „Spekin birtist ekki nema með því að lúta að útlistuninni, hugsa um hana, upplifa hana – eða breyta henni.“

Eitt sinn skal hver deyja.

Enginn kemst til vits og ára án þess að velta fyrir sér dauðanum og merkingu hans. Raunar þarf hvorki mörg ár né mikið vit til að dauðinn verði óumflýjanlegt umhugsunarefni í einhverri mynd. Oft er reynt að fegra dauðann fyrir börnum og fyrsta myndin sem við fáum af honum því oftar en ekki glansmynd.

Eftir að detta nokkrum sinnum inn í umræður um hverju fólk trúir - oftast í framhaldi af því að ég segist vera meðlimur í Vantrú og Siðmennt - er ég nokkuð sannfærður um að sárafáir ættu í rauninni að tilheyra ríkiskirkjunni.

Ég er alltaf jafn undrandi á þeim sem tilheyra ríkiskirkjunni en trúa í rauninni ekki á neitt af því sem aðgreinir kirkjuna eða kristnina frá öðrum trúarbrögðum – eða einfaldlega góðu almennu siðferði.

Rauði þráðurinn í því sem ég heyri er sá að siðferðis boðskapur kristninnar sé svo mikils virði og þess vegna sé eðlilegt að vera kristinnar trúar og tilheyra ríkiskirkjunni.

Í gegnum tíðina hef ég oft haft óskaplega gaman af innanbúðarerjum kirkjunnar og hennar þjónum. Það líður jafnan ekki langt á milli og það er oftast einhver hasar í gangi á víðattumiklum engjum ríkiskirkjunar.

Oft eru þetta erjur vegna skipunar í embætti, að prestur lendir upp á kant við söfnuð sinn eða einstaka starfsmenn, organista eða kirkjuverði, og úr verður skrípaleikur.

Það sem vekur manni hvað mesta kátínu og bros er hversu hatrammar þessar deilur geta orðið og hvað fyrirgefning, sáttargjörð, fórnfýsi og náungakærleikur er víðs fjarri. Það er bara stál í stál, ekkert gefið eftir og blásið er á allar sáttatilraunir.

Nýlega birtist blogg á Eyjunni eftir ríkiskirkjuprestinn Guðrúnu Karlsdóttur. Þar veltir Guðrún vöngum yfir trúfélagsleiðréttingarátaki Vantrúar sem staðið hefur yfir frá árinu 2005. Í bloggi prestsins var þessa setningu að finna.

Heyrst hefur af Vantrúarfólki með eyðublöð á öldurhúsum borgarinnar og á lóð Háskóla Íslands. Ef það er satt að fyllt sé út í eyðublað fyrir ölvað fólk sem síðan skrifar undir, þá verð ég að segja að siðferði Vantrúarfólks er ekki upp á marga fiska og spurning hvort raunverulega sé hægt að taka mark á þeim pappírum.

Þessi setning hvarf reyndar eftir að hafa hangið í loftinu í nokkra klukkutíma. Presturinn hefur sennilega séð að sér - sem er gott - og jafnframt til eftirbreytni fyrir presta ríkiskirkjunnar. Eins og gefur að skilja þá mótmælti Vantrú þessum skrifum af alkunnri stilllingu. Sem er líka gott.