Fyrr á þessu ári voru ein hjúskaparlög samþykkt þrátt fyrir andstöðu Þjóðkirkjunnar gegn fyrri tilraunum Alþingis til að gefa samkynhneigðum einhver réttindi. Eins og við mátti búast stukku forstöðumenn ýmissa trúfélaga og aðrir fram og mótmæltu lögunum með tilvísunum í Biblíuna. Þrátt fyrir tilvísanir gegn samkynhneigðum í Nýja testamentinu eru það þær tilvísanir sem eru í Gamla testamentinu sem hljóta meiri athygli, líklegast vegna þær eru harðorðari.

Vantrú mælir með þessari heimildarmynd sem er útskriftarverkefni Samúels Þórs Smárasonar frá fjölmiðlatæknibraut Borgarholtsskóla. Í myndinni er fjallað um samband ríkis og kirkju. Meðal þeirra sem koma við sögu er Matthías Ásgeirsson frá Vantrú.

Stór hluti þeirra peninga sem ríkiskirkjan fær frá ríkinu er í formi svokallaðra sóknargjalda. Þegar rætt er um tengsl ríkis og kirkju virðist opinbera línan frá ríkiskirkjunni vera sú að sóknargjöld séu félagsgjöld. Það er rangt.

Samkvæmt fréttum Morgunblaðsins í morgun voru 78,8% fullorðinna Íslendinga skráð í Þjóðkirkjuna um síðustu áramót, eða 186.697 fullorðin sóknarbörn. Næst stærsta trúfélag landsins er svo Kaþólska kirkjan með 6559 félagsmenn. Á sama tíma voru 8483 fullorðnir einstaklingar skráðir utan trúfélaga.

Erfitt er að spá, sérstaklega um framtíðina. En ef marka má ályktanir ungliðahreyfinga stjórnmálaflokkanna er framtíð ríkiskirkjunnar ljós. Í Menntaskólanum í Reykjavík er líka málfundafélag, sem heitir Framtíðin, og nýverið sendi það frá sér eftirfarandi ályktun:

Á þessum síðustu og verstu tímum er gott að hugsa til þess að það er til stétt manna sem hugsar um hag þeirra sem minnst mega sín í samfélaginu. Þessi stétt er auðvitað prestar Þjóðkirkjunnar.

Séra Þorvaldur Víðisson miðborgartrúboði

Vísir segir frá því að Þorleifur Gunnlaugsson, fulltrúi VG í borgarráði, hafi lagt til á fundi borgarráðs í síðustu viku að borgin hætti að greiða helming launa miðborgarprests.

Með breytingum nr.70 frá 2009 á lögum nr.91 frá 1987 hefur ríkið staðfest að trúlausir séu lægra settur þjóðfélagshópur en trúaðir. Það fyrirkomulag sem ríkið hefur staðfest með þessum breytingum er að trúaðir einstaklingar eigi hlutdeild í innheimtum tekjuskatti og ríkið skili honum síðan til þess trúfélags eftir því hvar viðkomandi er skráður.

Nú fyrir skömmu birtust stórmerkilegar tölur um viðhorf þjóðarinnar til sambands ríkis og kirkju. Samkvæmt Capacent Gallup mælist nú 74% fylgi við aðskilnað. Raunar hefur alltaf verið meirihluti fyrir aðskilnaði og yfirleitt hafa það verið um tveir þriðju þjóðarinnar fylgjandi breyttu kirkjufyrirkomulagi. Fyrir tveimur árum kom hins vegar könnun þar sem fylgið mældist einungis 51%.

Á föstudaginn fór ég með umslag á Þjóðskrá, það innihélt bunka af útfylltum trúfélagsskráningareyðublöðum, afraksturinn af haustátaki í trúfélagsleiðréttingarherferð Vantrúar. Því geri ég þetta að umtalsefni, að með þessum eyðublöðum náði herferðin því markmiði að leiðrétta skráningu eittþúsund einstaklinga. Af þessu tilefni langar mig að skrifa smávegis um þessa herferð, tildrög hennar, hugmyndir, markmið og áhrif.

Það var félagi Hjalti Rúnar Ómarsson sem átti upphaflegu hugmyndina á einhverjum Vantrúarhittingi. „Hei,“ sagði hann, „hvað með að halda „skráðu-þig-úr-Þjóðkirkjunni-daginn“ einhvern tímann?“ Augu okkar mættust og við áttuðum okkur báðir á því að hann hafði hitt gersamlega í mark. Við biðum því ekki boðanna.