Ég er api. Þú ert api. Forfeður okkar í milljónir ára voru allir apar. Svo einfalt er það. Eru ekki allir sáttir við það?

Nei, sumir eru ekki sáttir.

Ég er ekki að tala um fólk sem afneitar þróunarkenningunni. Ég er að tala um fólk sem er jafnvel trúlaust en er einhvern veginn ekki tilbúið að sjá mannfólkið einungis sem enn eina tegund apa. Í huga þess er veggur milli apa og manna. Hann er til marks um hroka tegundarinnar. Ég vil rífa niður þennan vegg.

Trúlausum er oft borið á brýn að vera þröngsýnir hrokagikkir og trúaðir mega þola að vera sagðir óupplýstir mikilmennskubrjálæðingar. Svona skítkast skilar engu þótt það geti verið skemmtilegt á að horfa, og jafnvel að kasta einstaka sparði eða vænum mykjuköggli.

Eigi veit ég svo gjörla hvort þessi grein er skítkast en hitt veit ég að þetta eru hugleiðingar mínar um menn og málefni. Ég var nefnilega að velta fyrir mér alheiminum og dásemdum hans og vorkenna þeim sem á undan okkur hafa gengið og höfðu ekki aðgang að þeim upplýsingum sem við getum nú nálgast með nokkrum smellum á lyklaborði. Ég veit að vit og gáfur mannskepnunnar hafa lítið breyst í þúsundir ára, munurinn á okkur og steinaldarmanni er vart merkjanlegur. Enn minni munur er á okkur og bronsaldarmanni og óhætt að segja að hann sé enginn á okkur og þeim sem uppi hafa verið síðustu tvö þúsund ár.

Ótrúlegasta birtingarform þeirrar sjálfviljugu blekkingar sem heitir trú er hin kristna sköpunarhyggja. Það er illskiljanlegt að fullorðið fólk skuli trúa á jafn mikla vitleysu, svipað og að trúa á jólasveininn. Reyndar er sköpunin forsenda kristinna kennisetninga þ.a. það er kannski ekki við öðru að búast í samfélagi sem ríkisstyrkir blekkingarmeistarana. Þeir sem láta plata sig, en eru kannski sæmilega greindir eða rökfastir, hljóta að komast að þeirri niðurstöðu að sköpunin sé nauðsynleg forsenda kristninnar. Síðan er það spurning um að velja - heilbrigða skynsemi eða dogmatíska sköpunarhyggju.

Örn Bárður Jónsson predikaði um helgina um vinsælasta dægurmál þjóðarinnar nú um stundir og hefur m.a. þetta að segja:

Klám er siðlaust. Og klám er eiturlyf, fíkniefni enda þótt það geti verið óefnislegt og bara til í huga manns sem kynórar. Í merkri, breskri, skýrslu (Family Breakdown) sem nefna má Hrun fjölskyldunnar (The State of the Nation Report: Fractured Families, December 2006) er m.a. fjallað um áhrif kláms og þar segir að það sé ávanabindandi og krefjist stöðugt stærri skammta. Klám örvar þær stöðvar heilans sem skapa vellíðan og ánægju. Klám hefur áhrif á sömu stöðvar og vímuefni. Sá sem ánetjast þarf stöðugt harðari efni eftir því sem á líður fíknina. Klámið er farið að hafa áhrif á stöðugt yngri hópa. Allt klám afskræmir Guðs góðu sköpun.

Sköpunarsinnar tengja tilveru fjölbreytileika lífvera og breytilegra einkenna þeirra við kraftaverk, beina yfirnáttúrulega íhlutun. Það er nú þannig að það er ómögulegt að spá fyrir um kraftaverk eða að framkvæma tilraunir á yfirnáttúrulegum ferlum og þess vegna framkvæma sköpunarsinnar ekki neinar grunnrannsóknir til stuðnings sköpunarkenningunni. Í staðinn fyrir að reyna að finna hugsanlega sönnun fyrir sköpun, þá ganga sköpunar“vísindin” út á það að reyna með öllum mögulegum ráðum að sýna fram á einhverja hugsanlega galla eða ónákvæmni (sem er oftar en ekki hreinn tilbúningur og misskilningur að hálfu sköpunarsinna) í þróunarfræðinni.

Ég hef mikið fylgst með umræðum um svokallaðar hefðbundar og óhefðbundnar lækningar. Þetta eru íslensku hugtökin yfir það sem maður kallar á ensku medicine (kallað conventional af hinum hópnum) og alternative medicine.

Í dag minnast kaþólskir Róberts Bellarmine (1542-1621), eins af „fræðurum“ kaþólsku kirkjunnar. Hann var kardínáli og jesúíti og af sumum talinn heilagur maður. Bellarmine þótti strax í bernsku afbragðsvel gefinn. Hann var af fremur fátækri aðalsætt, og bundu foreldrar hans vonir við að hinn efnilegi sonur mundi veita ættinni nýja reisn. Hann gekk þann veg sem varð mörgum til frama til forna, sem var að ganga kaþólsku kirkjunni á hönd.

Í Mogganum þann 8. júlí skrifar Gunnar Jóhannesson prestur langa grein um Richard Dawkins. Það sem gerir þessa grein máttlausa er fyrst og fremst sú staðreynd að presturinn virðist ekki hafa lagt sig fram við að hlusta á það sem hinn virti líffræðingur hefur að segja. Þess í stað ýkir presturinn skoðanir Dawkins og oftúlkar. Þannig býr presturinn sér ímyndaðan andstæðing eða strámann (sbr. strámannsrökvillan) sem hann getur ráðist á í stað þess að svara því sem Dawkins raunverulega er að segja. Það er líka sá ímyndaði andstæðingur sem Gunnar ásakar sífellt um hroka og öfgar.

Það var virkilega ánægjulegt að Háskóli Íslands gerði Sir David Attenborough að heiðursdoktor 24 júní. En Attenborough er stórkostlegur fræðari sem hefur hjálpað þúsundum Íslendinga að skilja þróunarkenninguna. Fræðsluþættir hans, sem framleiddir hafa verið af BBC, hafa hjálpað mörgum til að skilja lífið á jörðinni. Hann var ein af hjálparhellum mínum við að kryfja skaparann og losa mig við tilgangslausar upprisukenningar kirkjunnar. Það voru því mikil hughrif fyrir mig að Háskóli Íslands veitti honum þessa viðkenningu.

„Bannað að efast um þróunarkenninguna“ er yfirskrift nýlegrar greinar á vefritinu Íhald.is og kom það mér nokkuð í opna skjöldu því ekki hafði ég heyrt að slíkar efasemdir væru bannaðar.