Vantrú óskar öllum trúleysingjum og trúmönnum, ákafafólki og sinnuleysingjum, aðdáendum og öllum hinum gleðilegrar hátíðar. Hafið það sem allra best, njótið þess að vera til, verið góð hvert við annað og gangið hægt um gleðinnar dyr.

Hátíðin er í þann veginn að renna upp og undirbúningur í hámarki!!! Aðeins tveir dagar til stefnu!!! Ó, við hlökkum svo til (sbr. Svölu Björgvins). Hvað ætli fólk - sem á annað borð gefur og þiggjur gjafir á þessum degi - fái í hendurnar? Örugglega alveg haug af dóti; tölvuleikjum, mynddiskum, kassettum, geisladiskum, blúreij, græjum, tólum, kerti og spil. Stór hluti þjóðarinnar mun gleðjast á einhvern hátt, en það þarf nú varla að taka það sérstaklega fram að til eru frávik - t.d. hvort sem fólk heldur uppá jólin, gefur gjafir og/eða gleðst ekki.

En við - sem getum hugsanlega glaðst og fagnað þessari hátíð - gerum það kannnski ekkert sérstaklega útaf gríðarlega mismunandi ástæðum. Við sem erum trúlaus fögnum til að mynda útaf hinum mannlegu gildum - félagslífinu sem myndast í kringum þessa hátíð. Við gleðjumst yfir því að hitta fjölskyldu og nána vini, borða með þeim, drekka og spjalla. Tim Minchin gerir þessu góð skil í jólalagi sínu.

Þegar kemur að því að skrifa jólagrein á Vantrú er ýmislegt sem þarf að huga að. Það þarft fyrst og fremst að minnast á að jólin eru eldri en kristni.

Einnig þarf að leggja áherslu á að í raun séu þau fyrst og fremst tengd því hvernig jörðin vaggar sér um. Við bendum á hve lítið jólin breytast við að þau séu laus við Jesúdótið. Aðrir hafa einnig bent á þessa hluti.

Í fyrra birtum við magnaða jólaræðu Robert Ingersoll (sem birtist líka í bókinni Andlegt sjálfstæði). Þegar litið er yfir þetta er ekki margt sem þarf að bæta við.

Þannig að þið skulið gleyma öllu sem ergir ykkur, látið ykkur líða vel og eigið gleðileg jól.

Sólin er lífgjafi jarðar eins og menn hafa vitað í árþúsund. Nú er dagur stystur á norðurhveli og við finnum rækilega fyrir því á Íslandi. Árleg hringrás ljóss og myrkurs, lífs og dauða er meginstefið í trúarbrögðum mannkyns og engin tilviljun að nú höldum við hátíð ljóssins og lífsins. Í því sambandi geta menn deilt um hvort orðið jól er skylt orðinu sól eða hjól.

Ein fyrstu eingyðistrúarbrögð heims voru Atenismi, kennd við Akhenaton, faraó sem lést fyrir 3.343 árum. Akhenaton kastaði öllum gömlu guðunum fyrir róða og tilbað sólina eina. Þessi bylting hans varð þó ekki langlíf, varði aðeins í tuttugu ár, og menn telja að óánægð prestastétt hafi átt hvað ríkastan þátt í falli hennar. (Kona Akhenatens var fegursta kona fornaldar Nefertiti).

Nú eru einhverjir sniðugir stjörnufræðingar búnir að uppgötva að Jesús hafi fæðst þann 17. júní árið tvö fyrir krist. Þetta segjast þeir hafa fundið út vegna þess að einhver himintunglastaða beint yfir smábænum Betlehem hafi þennan dag rímað við helgisöguna í guðspjallinu.

Fyrir nú utan hvað þetta er fávíslegt, að ætla að vitringarnir hafi getað notað eina stjörnu til að finna út staðsetningu bæjarfélags, þá ber þetta merki um tiltrú á að goðsögnin um fæðingu frelsarans sé sönn, að þetta hafi allt saman gerst í raun og veru.

Þar sem ég er bæði fæddur og uppalinn á kristnu íslensku heimili hélt ég mín jólahátíðarhöld samkvæmt kristinni venju fyrstu átján ár ævi minnar eða þar til ég flutti úr foreldrahúsum og fór að halda mín eigin jól sem ég hef gert síðan. Í helstu atriðum var það þannig að fram að jólum stunduðu bæði foreldrar og börn vinnu og nám, skreyttu eins og siður var og undirbjuggu með bakstri og þrifum.

Á aðfangadag voru svo borin út jólakort og gjafir og stússast í mat meðan við bræður og síðar systur nutum barnaefnisins í sjónvarpinu sem voru fátíð fríðindi á árum þegar sjónvarpið var í fríi á fimmtudögum og á sumrin og barnaefni einkenndist aðalega af Húsinu á sléttunni og Stundinni okkar á sunnudögum seinnipart.

Það var vitað fyrir löngu síðan að í nýju biblíuþýðingunni, hinni svokölluðu Grænsápubiblíu, myndi ýmislegt óþægilegt vera „lagað“. Fyrir nokkrum árum var því spáð að vers sem lesið er í kirkjum landsins á aðfangadag myndi verða eitt þeirra. Sú spá rættist.

Jólakveðja í lengra lagi heitir ágætt greinarkorn eftir þjóðfræðinginn Eggert Sólberg Jónsson. Þar segir m.a:

Þó við kennum jólin í dag við fæðingu frelsarans eru jólin að öllum líkindum ekki kristin siður í upphafi. Í Biblíunni er ekki getið um fæðingardag Jesú og er það engin tilviljun. Í frumkristni var áherslan lögð á verk Jesú í lifanda lífi, dauðann á krossinum, upprisuna og himnaförina. Sjaldan hélt almenningur upp á fæðingardag sinn en öðru máli gegndi með konunga og höfðingja.

Sigurbjörn Einarsson biskup sendir okkur Vantrúarmönnum kaldar kveðjur á sjálfan aðfangadag í Fréttablaðinu. Í viðtali talar hann um ólátamenn, sem aldrei verði til friðs, óvildarmenn kirkjunnar og segir félagsskap okkar "fyrirbæri sem eru meira og minna óeðlileg".

Við tökum þetta ekki nærri okkur í ljósi þess að hann telur fjarstæðu og skammsýni að samkynhneigðir geti gengið í hjónaband, efast ekki um tilvist engla, "furðar sig á ummælum frá hámenntuðum erkibiskupnum" í Kantaraborg þess efnis að frásögnin um vitringana þrjá sé goðsaga og flokkar það undir móðursýki að virða úrskurð Mannréttindadómstóls Evrópu, þótt hann kalli það reyndar "að skríða eftir allri evrópskri sérvisku".

Við óskum Sigurbirni Einarssyni, Karli syni hans og öllum ólíkindatólum innilega gleðilegra jóla.

Það sem er gott við jólin er ekki alltaf kristið - það er yfirleitt heiðið; það er að segja mannlegt, náttúrulegt.

Kristnin kom ekki með fagnaðarerindi í heiminn heldur skilaboð um eilífa sorg. Hún kom með ógn ævarandi pyntingar á vörum sínum. Það þýddi stríð á jörðu og volæði að handan.