TRÚFÉLAGSLEIÐRÉTTING

Stundum er því slengt fram í okkur trúleysingja að við séum óttalegir bókstafstrúarmenn. Yfirleitt gerist þetta þegar við vitnum í óþægilega kafla í Biblíunni, þegar við bendum á að túlkun einhvers trúmannsins á ákveðnum orðum úr Biblíunni sé hæpin eða þegar trúmenn reyna að eigna orðum Biblíunnar siðferði og gildi dagsins í dag.

Fyrr á þessu ári voru ein hjúskaparlög samþykkt þrátt fyrir andstöðu Þjóðkirkjunnar gegn fyrri tilraunum Alþingis til að gefa samkynhneigðum einhver réttindi. Eins og við mátti búast stukku forstöðumenn ýmissa trúfélaga og aðrir fram og mótmæltu lögunum með tilvísunum í Biblíuna. Þrátt fyrir tilvísanir gegn samkynhneigðum í Nýja testamentinu eru það þær tilvísanir sem eru í Gamla testamentinu sem hljóta meiri athygli, líklegast vegna þær eru harðorðari.

Þann 22. febrúar síðastliðinn mætti ég á kynningarfund Vantrúar í guðfræði- og trúarbragðafræðideild Háskóla Íslands. Að kynningu lokinni var opnað fyrir spurningar úr sal. Kona nokkur tók þar til máls, og sagði meðal annars eitthvað á þessa leið: „Við erum kristin og lesum aðallega Nýja testamentið.“ Mér fannst eins og hún væri að vísa til þess að málflutningur Vantrúar gegn sannleiksgildi kristninnar byggðist aðallega á vísunum í „ljót“ vers úr Gamla testamentinu, og að hún vildi benda Vantrúarmönnum á, að hinir kristnu byggðu aðallega á hinu fallega og góða Nýja testamenti.