TRÚFÉLAGSLEIÐRÉTTING

Þegar Danakonungur ríkti yfir Íslandi þá tók hann sér völd í skjóli trúar og um leið eignuðust Íslendingar heilagan ríkisguð. Í Rómverjabréfinu sem finna má í nýja Testamentinu er útskýrt hvernig hinn danski konungur hélt völdum samkvæmt kennisetningum ríkistrúarinnar.

Níels Dungal var á meðal fárra manna á Íslandi sem hafði hugrekki til að gagnrýna opinberlega kukl og hindurvitni á fyrri hluta 20 aldar. Níels lýsti sig opinberlega trúleysingja, en slíkt þorðu fáir á þeim tíma. Nær engir trúmenn þorðu að stugga við Níels sem var brimbrjótur fáfræði og endalausrar trúgirni Íslendinga.

Árið 1988 bar fyrsta apríl upp á föstudaginn langa. Þann dag var aprílgabbið á Útvarp Rót á þá leið að fornleifafræðingar hefðu við uppgröft á Golgatahæð fundið minjar sem bentu til þess að Jesús Kristur hafi ekki verið krossfestur heldur hengdur og að kirkjunnar menn um allan heim væru að vinna að því að skipta út krossum fyrir gálga í kirkjum landsins. Guðhræddum klerkum og góðborgurum var ekki skemmt.

Menntamálaráðherra, Jón Magnússon, ofsótti Brynjólf Bjarnason fyrir ritdóm hans um "Bréf til Láru", eftir Þórberg Þórðarson, sem birtist í Alþýðublaðinu þann 24. mars árið 1925. Honum var vikið úr kennslu á vegum ríkisins. Brynjólfur fékk þá vinnu í Kvennaskólanum sem var þá einkaskóli.

Íhaldsstjórnin gegn Brynjólfi Bjarnasyni

Árið 1993 tókst ríkiskirkjan aftur á loft vegna meints guðlasts. Í þetta sinnið útaf heilræðavísum séra Hallgríms Péturssonar í umsjón Flosa Ólafssonar. En einni vísunni hafði verið snúið í þágu Malt-auglýsingar sem gerð var fyrir Ölgerð Egils Skallagrímssonar. Óhætt er að segja að ríkiskirkjan hafi gert sig að athlægi með frumhlaupi sínu í þessu sem og öðrum viðlíka málum.

Árið 1978 kom út þýðing Þórarins Eldjárns á bókinni "Félagi Jesú" eftir Sven Wernström. Skemmst er frá því að segja að heljar fár greip valda og viðkvæma aðila í þjóðfélaginu einsog Ragnhildi Helgadóttur, þingmann Sjálfstæðisflokksins. En guðlast var henni mjög hugleikið.

Spegillinn 43. árg. 2. tbl. maí 1983

Eftirfarandi grín og glens (og guðlast) birtist upphaflega í 2. tölublaði af Speglinum þann 1. maí, árið 1983. Blaðið var gert upptækt mánuði seinna. Stuttu síðar var ritstjóri spaugritsins kærður fyrir klám og guðlast.

Segja má að endurkoma Spegilsins árið 1983 - sem var spaugtímarit er tilheyrði gulu pressunni - hafi endað með galdrafári. Þegar annað tölublað Spegilsins kom út 4. júní sama ár bað Ríkissaksóknari lögreglu að gera upplag blaðsins upptækt. Í upphafi var blaðið gert upptækt vegna ærumeiðinga og kláms en á síðustu stigum málsins breyttist ákæran í guðlast og klám.

Vegna þrýstings frá ríkiskirkjunni lét ríkissjónvarpið undan hótunum um kærur vegna guðlast og í anda ritskoðunarstefnu alræðisstjórna hætti ríkisjónvarpið við sýningu myndarinnar Síðasta freisting Krists. Ekki þótti ráðlegt að guðhræddur lýður landsins mætti bera augum slíka mynd.