Af hverju ætti nokkur lifandi maður að leggja eyrun við þegar leikmaður ætlar að úttala sig um siðferði? Eru ekki siðfræðingar og jafnvel guðfræðingar okkar helsta átorítet í þeim efnum? Er eitthvað að græða á trúlausum götustrák þegar kemur að þessum merka málaflokki?

Ef þið sæjuð auglýstan fyrirlestur um siðferði á nýrri öld, mynduð þið ekki strax athuga hver það væri sem þar myndi stíga í pontu? Væri það ekki traustvekjandi ef sá væri titlaður siðfræðingur við Háskóla Íslands, nú eða guðfræðingur við sama skóla? Mynduð þið nenna að mæta ef fyrirlesarinn væri Birgir Baldursson, tónlistarmaður og kjaftfor trúleysingi - götustrákur?

Á þessum síðustu og verstu tímum er gott að hugsa til þess að það er til stétt manna sem hugsar um hag þeirra sem minnst mega sín í samfélaginu. Þessi stétt er auðvitað prestar Þjóðkirkjunnar.

Ein fyrsta frétt ársins var af brotnum rúðum í Grensáskirkju á nýársnótt. Menn blogguðu um "siðræna úrkynjun" og "subbulegar árásir á þjóðkirkjuna" og prestur einn fór mikinn og sagði um níðingsverk að ræða sem beindist að "öllu hjálpar- og félagsstarfi" ríkiskirkjunnar. Biskup tók dýpra í árinni í nýársprédikun og sagði að með þessum skemmdarverkum væri „vegið að grunnstoðum samfélagsins“. En rúða er bara rúða og ekki minnist ég þess að nokkur hafi talið ótal rúðubrot í skólum til þessa merki um níðingsverk gegn menntun í landinu og þaðan af síður að þar hafi verið vegið að grunnstoðum samfélagsins.

En í sömu frétt af nýársnótt var líka greint frá því að lögreglan hafi þurft að hafa afskipti af heimilisofbeldi, slagsmálum og eignaspjöllum um borg og bý. Ætli heimilisofbeldi þyki ekki orðið svo hversdagslegt að kirkjunnar menn kippa sér ekki upp við það? Hvort skiptir meira máli, rúða eða ræna?