Allt er hégómi

Lögfræðingurinn Haraldur Blöndal lést á dögunum úr krabbameini í lungum. Ekki veit ég hvort þar fór trúaður maður en orð þau sem hann lét falla skömmu fyrir andlát sitt sitja í mér.

Góðvinur Haraldar tók við hann blaðaviðtal fyrir stuttu og þá vissi Haraldur hvert stefndi. Og hann sagðist vera umburðarlyndari fyrir bragðið, því allt væri hégómi.

Þessi orð hans lýsa dásamlegu lífsviðhorfi. Og það sem vekur athygli er að þessi lífssýn hans vekur sátt fremur en skelfingu. Hann bjó við sátt tómhyggjunnar.

Já, það er hægt að njóta hennar og lifa í sátt við hana. Vitneskjan um að ekkert skipti máli á hinum stóra skala tilverunnar þýðir að maður verður næstum ósnertanlegur. Vissan um að heimurinn er tilgangslaus kennir manni að njóta þess að upplifa hann meðan lífsloginn varir, en á sama tíma verður allt mótlæti léttvægt.

Og dauðinn líka.

Mér finnst ekki skipta stóru máli hvort ég drepist á morgun eða eftir hálfa öld. Á hinum stóra skala skiptir engu hvenær sá einstaklingur sem "ég" horfi út um augun á hættir að vera til. Ég horfi bara út um þessi augu meðan ég hef tækifæri til og reyni að gleyma því ekki að hlusta út um eyrun líka. Kjörorðið er því meiri vitneskja, því meiri fullnægja.

Og svo sofnar maður saddur og sáttur einn góðan veðurdag, laus við þjáningar og eymd sjálfs sín og samferðarmannanna. Þar til það gerist getur maður dundað við að draga úr því dóti eftir föngum.

Njótum þess að vera til, tíminn er stuttur.