TRÚFÉLAGSLEIÐRÉTTING

Í síðustu viku birtist stutt umfjöllun um rannsókn á blóðþrýstingi kirkjurækins fólks í Noregi á vef Þjóðkirkjunnar undir yfirskriftinni "Lækkar messan blóðþrýsting?". Smugan tók málið til umfjöllunar og ræddi við Óla Gneista, meðlim Vantrúar, um málið.

Trúleysi er ekki útbreidd afstaða í heiminum. Trúleysingjum fer þó fjölgandi, að minnsta kosti í Evrópu. En hverjir eru það helst sem bera ekki með sér trú á nokkurn guð, veru sem er yfir náttúruna hafin? Hverjir eru það sem ýmist hafna tilvist guðs, eða láta tilvist hans liggja milli hluta? Hvað einkennir þá?

Algeng gagnrýni trúaða á trúleysingja er að við erum að taka frá fólki vonina, styrk og stuðning sem þeir telja að trúin veiti þeim. Ég tel mig ekki vera sérstakur málsvari trúleysingja. En þetta hlýtur að eiga einhvern samhljóm. Ástæðan fyrir gagnrýni minni á trú er sú að ég held að þessi von sé fölsk von, þessi styrkur falskur styrkur. Ég veit ekki betur en að trúað fólk gráti jafn mikið og trúleysingjar í jarðaförum og sé jafn hrætt við dauðann.

Stephen Hawking, einn virtasti vísindamaður okkar tíma, var í fréttum fyrir hálfum mánuði síðan. Það er svosem ekkert nýtt enda fylgjast fjölmiðlar grannt með því sem Hawking hefur að segja. Það sem var öðruvísi en venjulega var að nú virtust margir fjölmiðlar ekki alveg vita hvernig þeir áttu að fjalla um ákveðin ummæli sem Hawking lét falla í viðtali í breska blaðinu Guardian.

Það kemur fyrir að ég er spurður hvers vegna ég sé til - eða hvers vegna ég haldi að ég sé til - þegar ég segist vera trúlaus. Oftast í velviljaðri tilraun til að fá mig til að hugsa "dýpra", stundum af hreinu yfirlæti eins og ég viti ekkert um hvað ég er að tala og það kemur fyrir af hreinni forvitni.

Fyrir nokkrum dögum átti ég athyglisverðar samræður við góðan vin minn. Sameiginlegur vinur okkar hefur lent í röð erfiðleika sem hver um sig gæti fengið marga til þess að gefast upp. Við vorum sammála um að ef að einhver ætti ekki skilið að lenda í þessum erfiðleikum, þá væri það hann. Hann hefur ávallt lifað lífinu brosandi og hefur einstakan hæfileika til að smita fólk í kringum sig af gleði og bjartsýni.

Af hverju þurfti þetta að koma fyrir hann?

Samkvæmt einhverjum sálfræðikenningum þá er það að eigna öðrum sínar eigin hugmyndir, sem maður er óöruggur með, kallað frávarp. Getur verið að trúmenn stundi þessi varnarviðbrögð grimmt?

Það eru ekki margir sem reyna að halda því fram við mig að séreinkenni kristinnar trúar - það er að segja persónulegur alvitur og sívakandi skapari, meyfæðing og upprisa séu beinlínis kórrétt og sannleikanum samkvæm.

Nýverið hélt Karl Sigurbjörnsson, biskup Ríkiskirkjunnar, predikun í Hallgrímskirkju. Predikun þessi fjallaði að stórum hluta um tillögur Mannréttindaráðs Reykjavíkur ^{[1] [2]} um trúboð og aðkomu trúfélaga að skólum í Reykjavík. Hér verður rýnt í predikun síra Karls og hún rædd.

Prestur lét það uppúr sér í viðtali við húmanista um daginn, að trúin á manninn sé sú aumasta trú sem til er. Það kom kannski ekki mörgum á óvart að heyra prest segja þetta, það er ekkert nýtt að prestar vilji sannfæra fólk að það geti ekki lifað lífi sínu vel án guðs.