Sálnaveiðar á Andkristnihátíð

Um síðustu jól fór ég fyrir Vantrú á Andkristnihátíð til að aðstoða hátíðargesti við að leiðrétta trúfélagaskráningu sína. Að fara á Andkristnihátíð í þeim tilgangi hlýtur að vera álíka gáfulegt og að fara á ráðstefnu um umferðaröryggi til að selja ofursportbíla og mótorhjól? Það er engin satanistakirkja skráð sem löggilt trúfélag á Íslandi svo varla náum við Vantrúarseggir að lokka marga úr trúfélögum á samkomu eins og þessari? Samkomu sem Karl Sigurbjörnsson biskup lýsti (ranglega eins og honum er gjarnt) sem „beinlínis til höfuðs kristinni trú.“

En ég veit, eins og nafni minn biskupinn, hve margir Íslendingar sem ekki eru kristnir eru skráðir í ríkiskirkjuna. Ég og nafni vitum því vel hve gott tækifæri atburður eins og Andkristnihátíð er til að leiðrétta trúfélagsskráningu fólks sem hefur fæðst inn í ríkiskirkjuna en telur sig ekki eiga heima í henni. Karli líkar auðvitað ekki að veraldlega sinnað fólk fái svona tækifæri til að beina sóknargjöldunum frá pyngju hans og yfir í sjóði Háskóla Íslands.

En hve margir eru skráðir í trúfélög sem þeir eiga ekki heima í? Árið 2004 gerði Gallup könnun á trúarlífi Íslendinga fyrir Biskupsstofu, Guðfræðideild Háskóla Íslands og Kirkjugarða Reykjavíkur. Samkvæmt henni telja 69,3% þjóðarinnar sig vera trúuð, og þá er allt talið til en ekki bara kristni, en 11,6% töldu sig ekki geta sagt um hvort þau væru trúuð eða ekki. Engu að síður voru 80,7% þjóðarinnar skráð í Ríkiskirkjuna árið 2007 og árið 2004, á sama tíma og könnunin var gerð, voru það 85,46%.

Þar sem hlutfall trúaðra Íslendinga, kristinna og svo þeirra sem eru skráðir í ríkiskirkjuna er bæði mikilvægt og áhugavert skulum við skoða nokkrar tölur í viðbót. Af þeim 69,3% svarenda í könnuninni sem töldu sig trúuð sögðust 76,3% játa kristna trú. Út frá því má reikna að af heildarúrtaki könnunarinnar játa tæplega 53% kristna trú. Engu að síður eru fjórir af hverjum fimm einstaklingum á Íslandi skráðir í Ríkiskirkjuna og þó hún sé stærsta trúfélagið er fjöldinn allur af öðrum kristnum söfnuðum á Íslandi.

Það er því augljóst að Andkristnihátíð sækir fjöldi fólks sem er ekki kristið en sem ríkiskirkjan telur samt til flokks síns. Af tölfræðinni að ofan ætti reyndar að vera ljóst að þetta á við um flest mannamót á Íslandi. Andkristnihátíð var samt sérstaklega gott tækifæri til að aðstoða fólk, sem var skráð í Ríkiskirkjuna eða annað trúfélag sem ómálga börn, við að leiðrétta trúfélagsskráningu sína.